داستان ليلي :
 خدا مشتي خاك را بر گرفت. مي خواست ليلي را بسازد، از خود در آن دميد و ليلي پيش از آن كه با خبر شود عاشق شد. سالياني است كه ليلي عشق مي ورزد، ليلي بايد عاشق باشد. زيرا خداوند در آن دميده است و هركه خدا در آن بدمد، عاشق مي شود.
ليلي نام تمام دختران ايران زمين است، نام ديگر انسان.
ليلي زير درخت انار نشست، درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ.
گلها انار شدند، داغ داغ، هر اناري هزار دانه داشت. دانه ها عاشق بودند، بي تاب بودند، توي انار جا نمي شدند. انار كوچك بود، دانه ها بي تابي كردند، انار ترك برداشت. خون انار روي دست ليلي چكيد. ليلي انار ترك خورده را خورد. مجنون به ليلي اش رسيد.
خدا گفت: راز رسيدن فقط همين است، فقط كافيست انار دلت ترك بخورد.
خدا ادامه داد: ليلي يك ماجراست، ماجرايي آكنده از من، ماجرايي كه بايد بسازيش.
شيطان گفت: تنها يك اتفاق است، بنشين تا اتفاق بيفتد.
آنان كه سخن شيطان را باور كردند، نشستند و ليلي هيچ گاه اتفاق نيفتاد.
اما مجنون بلند شد، رفت تا ليلي اش را بسازد ...
خدا گفت: ليلي درد است، درد زادني نو، تولدي به دست خويش.
شيطان گفت: آسودگي ست، خيالي ست خوش.
خدا گفت: ليلي، رفتن است. عبور است و رد شدن.
شيطان گفت: ماندن است و فرو در خويشتن رفتن.
خدا گفت: ليلي جستجوست. ليلي نرسيدن است و بخشيدن.
شيطان گفت: ليلي خواستن است، گرفتن و تملك
خدا گفت: ليلي سخت است، دير است و دور از دسترس
شيطان گفت: ساده است و همين جا دم دست است ...
و اين چنين دنيا پر شد از ليلي هايي زود، ليلي هاي ساده ي اينجايي، ليلي هايي نزديك لحظه اي.
خدا گفت: ليلي زندگي است، زيستني از نوعي ديگر.
ليلي جاوداني شد و شيطان ديگر نبود.
مجنون، زيستني از نوعي ديگر را برگزيد و مي دانست كه ليلي تا ابد طول مي كشد. ليلي مي دانست كه مجنون نيامدني است، اما ماند، چشم به راه و منتظر، هزار سال.
ليلي راه ها را آذين بست و دلش را چراغاني كرد، مجنون نيامد، مجنون نيامدني است.
خدا پس از هزار سال ليلي را مي نگريست، چراغاني دلش را، چشم به راهي اش را.
خدا به مجنون مي گفت نرود، مجنون به حرف خدا گوش مي داد.
خدا ثانيه ها را مي شمرد، صبوري ليلي را.
عشق درخت بود، ريشه مي خواست، صبوري ليلي ريشه اش شد. خدا درخت ريشه دار را آب داد، درخت بزرگ شد، صدها  شاخه، هزاران برگ، ستبر و تنومند.
سايه اش خنكي زمين شد، مردم خنكي اش را فهميدند، مردم زير سايه ي درخت ليلي باليدند.
ليلي هنوز هم چشم به راه است چراكه درخت ليلي ريشه مي كند.
خدا درخت ريشه دار را آب مي دهد.
مجنون نمي آيد، مجنون هرگز نمي آيد. مجنون نيامدني است، زيرا كه درخت ريشه مي خواهد.
ليلي قصه اش را دوباره خواند، براي هزارمين بار و مثل هربار ليلي قصه باز هم مرد. ليلي گريست و
گفت: كاش اين گونه نبود.
خدا گفت : هيچ كس جز تو قصه ات را تغيير نخواهد داد.
ليلي! قصه ات را عوض كن.
ليلي اما مي ترسيد، ليلي به مردن عادت داشت، تاريخ به مردن ليلي خو گرفته بود.
خدا گفت: ليلي عشق مي ورزد تا نميرد، دنيا ليلي زنده مي خواهد.
ليلي آه نيست، ليلي اشك نيست، ليلي معشوقي مرده در تاريخ نيست، ليلي زندگي است.
ليلي! زندگي كن.
اگر ليلي بميرد، ديگر چه كسي ليلي به دنيا بياورد؟ چه كسي گيسوان دختران عاشق را ببافد؟
چه كسي طعام نور را در سفره هاي خوشبختي بچيند؟ چه كسي غبار اندوه را از طاقچه هاي زندگي  بروبد؟ چه كسي پيراهن عشق را بدوزد؟
ليلي! قصه ات را دوباره بنويس.
ليلي به قصه اش برگشت.
اين بار نه به قصد مردن، بلكه به قصد زندگي.
و آن وقت به ياد آورد كه تاريخ پر بود از ليلي هاي ساده ي گمنام

__________________________________________________

دوستان عزیزم سلام و سلامت باشین

يوسف؛عزيز مصر؛مردم را از قحطي نجات داد....اميد به زندگي و شاد زندگي کردن را به مردم هديه کرد.

خدايا عزيز ما چه کسي ست تا ما را از قحطي عشق و عاشق شدن نجات بخشد...

دلهاي سوخته از بيوفايي را التيام بخشد...از محبت و صداقت بگويد ...
عشق را در چهار چوب قلب معني کند نه در چهار چوب هوس!

هر چه مي گردم به کسي نمي توان اطمينان کرد.

در نگاه کسي؛هيچ چيز را نمي توان خواند...نگاه ها همه ار ني ني بيتفاوتي و پوچي پر است.

انسانها از هيچ چيز خود نمي گذرند الا عشق!!!

ثروت حقيقي مهرباني در فقر خودخواهي غرق شده.

در اغاز سفر به اميد رسيدن ميرانيم تندتر وتندتر ؛غافل از حقيقت هرگز نرسيدن.
ميرانيم به اميد ديرتر رسيدن و ناگهان ميرسيم به اخر خط؛خسته و ارزومند با دلي بي الايش و مالامال از شادمانه زندگي کردن.

اي عزيز ميداني هيچ اتشي هيچ نيستاني را انچنان نسوخت که دوري از تو چشمان هستي را سوخت.

کوير دل سپردن ؛لحظات تلخ و شيرين رويا؛غزل غربت با لبي تشنه از باران عشق همه وهمه در ارزوي وجود مهربانت بي قرارند.

مي گفتي:
دل دادن اسان و دل بريدن چه سخت است اما بيا و ببين دل بريدن ها چه اسان و عشق بر باد دادنها چه اسان تر...

گريه من قلبم را رسوا کرد ...کاش ديده بودي در پس پرده اشکم ؛قلب عاشقم هنوز سو سويي مي زند ...

کاش مي امدي چون تويي که مي داني براي مهرباني هنوز هم دير نيست.

سلام حضور تو دوست خوب و عزیزم .

.

به نام خدای عشق آفرین

حضور پر مهر دوستان عزیزم سلام و صدسلام

نشانه های عاشقی

وقتی سر شار از عشق شدی آن وقت عشق سرریز میکند و تو می توانی ان را به دیگری ببخشی. اولین نشانه ی عاشقی نوای قلب توست . به ندای بی واژه ی قلبت گوش بسپار .واژه ها ذهنند. تو هرگز با ذهنت عاشق نمی شوی . گستره ی عشق از ذهن فراتر رفته ، به بی کرانگی می رسد. پس با قلبت عاشق شو و جهان را عاشقانه ببین .برای آنکه بدانی عشقت حقیقی است یا نه، بی هیچ کلامی و تنها در سکوت مقابل معشوق بنشین. آیا امواج راز آلود عشق را حس می کنی؟آیا گرمای عشق را حس می کنی .؟ایا حضور معشوق برایت نشاط آور است ؟اگر پاسخت به این سئوالها اری است پس تو عاشقی .وقتی از حضور عشق شاد می شوی ، راز این عشق را کجا جستجو باید ! از خود مپرس چرا عاشق شدم ؟ عشق دلیل و برهان نمی شناسد. خود انگیخته است وقتی به دنبال دلیلی برای عشق هستی ،اسیر بازی های ذهنی خود شده ای،ذهن تو جایگاه عشق و اعتماد نیست . ذهن تو را به شک می اندازد . در حالی که عشق با اعتماد همزاد است . و تو اعتماد را با قلبت تجربه می کنی نه با ذهنت .عشق ناگهان می آید و سر زده در قلبها می نشیند .بیهوده می پرسی چرا ؟

عاشق شدن نیازی به تلاش ندارد در عشق ماندن کوشش می طلبد. معشوق نیز بی تلاش و بی دلیل پذیرای عشق تو خواهد بود. تو هرگز نمی توانی به زور عشق را به دیگری تحمیل کنی . عشق بی مانع از قلبی به قلبی راه می یابدبی هیچ تلاشی و می خواهد بماند به هر طریقی . سر چشمه ی عشق در روح توست و شعاع آن تا جسمت می رسد.کشش جسم نوعی از انرژی بی شکل عشق است .اگر عاشق شوی ، معشوق برایت جاذبه جسمانی هم دارد اما عشق همه تو را می خواهد نه جسمت را .عاشق سرشار از انرژی است و خستگی ناپذیر .نیروی عشق وقتی در تو بیدار شود احساس می کنی که قادری کوه را بر روی شانه هایت بگذاری. و اندم که عاشق خستگی نمی شناسی و سرشار و هوشیار می شوی از عشق.وقتی برای معشوق شرط گذاشتی یا از او متوقع شدی بدان که عشق تو دروغین است . عاشق تسلیم است .می بخشد و توقع بازگشت ندارد .همه شرطها از ذهن می خیزند و با تو قلبت عاشق می شوی و قلب هیچ شرطی برای عشق قایل نیست . ت. که عاشقی باید که اگر ها را به خاک ذهن خود بسپاری و بی چون و چرا عاشق شوی .معشوق آیینه است تو عاشق کسی می شوی که تو را در خود باز می تاباند. تو هر چه هستی مطابق ان معشوق را بر می گزینی .وقتی عاشق می شوی همه ی ترسها فرو می ریزندو شجاعت به همراه اعتماد با عشق در تو متولد می شود تو موانع را بی واهمه کنار می گذاری تا به معشوق برسی.با عاشق شدن تو ، ترسها از عشق می ترسندو می گریزند .

عشق داشتن

وقتی ادم عاشق می شود همه چیز معنای بیشتری می یابد.

در جهان سه چیز جاودانه است ایمان و امید وعشق.اما برترین آنها عشق است.عشق بردبار است ، همه چیز را تحمل می کند ، همه چیز را باور دارد . منتظر همه چیز است،چون عشق می تواند بفهمد .

عشق درآتش حسد نمیسوزد زیرا عشق حسد نمی ورزد.اگر ایمانم چنان کامل باشد تا انجا که کوهها را جابجا کنم اما عشق نداشته باشم هیچم.در عشق خطری وجود ندارد واین توخود این را خواهی آموخت . هزاران سال است که مردم آدمیان یکدیگر را جسته اند و یکدیگر را یافته اند . در حقیقت برای عشق هیچ چیز دشوار نیست .به راستی باور دارم که بار عشق رنج آور نیست.عشق چنان عمیق است که عاشق هر پاداشی را نادیده می گیرد .عشق بورزید چرا که عشق عطیه ی برتر است .

پائولو کوئلیو

سلام دوست عزیز و خدا قوت

بيشتر كم است؛ به نظر من بيشتر داشتن يعني نگه داشتن چيزي؛ حمايت كردن از چيزي؛ مراقبت كردن از چيزي؛ اهميت دادن به چيزي؛ سعي در دو برابر كردن چيزي؛ افتخار كردن به چيزي؛ ارزشمند دانستن چيزي؛ شايد فروختن چيزي براي برآوردن نيازي